"عین" مثل عشق

آدرس گیرنده : آسمان خدا ... . برسد به دست معشوق بی همتا.

kabutarane — Wed, 19 Mar 2008 08:57:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبّر الیل و النهار

یا محّول الحول و الاحوال

حّول حالنا الی احسن الحال

خدای خوب و مهربونم

سلام

این نامه رو نوشتم که بگم دلم خیلی برات تنگ شده . که بگم این مدت چقدر برام سخت گذشته.

که بگم قلبم تشنه ست . تشنه بارش مهربونیت . تشنه بارش محبتت.

شاید این خشکی و تشنگی رو عشق تو بوجود آورده باشه تا ... :

صحرای دلم عشق تو شورستان کرد

تا مهر کسی در آن نروید هرگز

اما نامه نوشتم که بگم نهال عشقی رو که چند سال پیش خودت توی قلبم کاشتی حالا دیگه بزرگ شده . هر چند هنوز هم جوون و شکننده ست اما با اومدن بهار حتما شکوفه میده.

اما اون هنوز هم احتیاج به توجه داره . اون هنوزم آسیب پذیره . نیاز به آفت زدایی داره. نیاز داره یکی ازش در مقابل طوفان هوس و گناه مراقبت کنه . نیاز داره یکی اون رو در مقابل آفت تمایلات نفسانی سمپاشی کنه . من که دست تنها نمی تونم ازش مراقبت کنم. باید تو هم کمکم کنی تا این نهال کوچیک بشه اون درخت تنومندی که هیچ طوفان و آفتی نمی تونه بهش آسیب برسونه.

نامه نوشتم که بگم الان این نهال بیشتر از هر چیز دیگه ای به یه بارون احتیاج داره تا گرد و غبارغفلتی رو که مدتهاست روی شاخه های جوونش نشسته بشوره و با خودش ببره.

تا ریشه هاش یکبار دیگه طعم سیراب شدن رو بچشند. تا شاخ و برگش یکبار دیگه احساس طراوت و تازگی کنند.

نامه نوشتم که بگم اگه یکبار دیگه آسمون مهربونیت روی قلبم نباره ، اگه ابرهای محبتت قلبم رو آبیاری نکنند ، اگه آفتاب رحمتت روی قلبم نتابه ، اونوقت معلوم نیست چی به سر این نهال جوون میاد...!!!

خدایا

حالا که قلبم تشنه ست .... حالا که بهار نزدیکه .... حالا که نهال عشقت داره شکوفه میده ....

حال من رو به بهترین احوال تغییر بده و من رو لحظه ای به خودم واگذار مکن.

حقيقت محبت خدا در حديث معراج

kabutarane — Sun, 30 Sep 2007 07:28:18 GMT

در بخش پاياني حديث معراج چنين آمده است :

« اي احمد ؛ چنان نيست كه هر كسي گفت خدا را دوست مي دارم دوستدار من است ! مگر اينكه به اندكي غذا اكتفا كند و به مختصر لباسي قناعت جويد و خوابش به سجده باشد و قيام نماز را طول دهد و به سكوت روي آورد .

دوستدار من كسي است كه بر من توكل كند و زياد بگريد و كم بخندد و با هواي خود مخالفت كند ، مسجد را چون خانه ي من برگزيند و علم را همراه خود و زهد را همنشين و علما را محبوب و فقرا را رفيق خود قرار دهد .

دوستدار من كسي است كه رضاي مرا طلب كند و از گنه كاران دوري گزيند. دوستدار من همواره به ذكر من مشغول است و فراوان تسبيح مي گويد و به عهد خود صادق است و به وعده ي خود وفا مي كند.

دوستدار من قلبش پاك و در نماز برافروخته است . در به جا آوردن واجبات سخت كوشاست و به ثوابهايي كه در نزد من است چشم دوخته است و از عذاب من ترسان و همواره همنشين و همراه دوستان من است...»

« اي احمد؛ اگر بنده اي به اندازه ي اهل آسمان و زمين نماز بخواند و روزه بگيرد و همانند فرشتگان از خوردن غذا دوري گزيند و لباس برهنگان را بپوشد ، ولي در قلب او ذره اي از حب دنيا يا ريا و سمعه و يا رياست و زينت دنيوي باشد، او را به جوار خويش راه نمي دهم و محبت خود را از دلش بيرون مي كنم .

اي محمد بر تو باد سلام ، محبت و رحمت من. و ستايش خداي جهانيان را سزاست.»

ارشادالقلوب / جلد اول

بحارالانوار/جلد 77 ص 21

حديث معراج از جمله احاديث قدسي است كه در آن پيامبر اكرم (ص) پرسشهايي را به پيشگاه ذات احديت طرح كرده و خداوند نيز به او پاسخ داده است.

دوستت دارم ای عشق بیکران ...

kabutarane — Sun, 30 Sep 2007 07:23:18 GMT

پیشنهاد میکنم این لینک رو هم حتما بخونید ...

از رگ گردن به من نزدیکتر ...

از آثار مرحوم قیصر امین پور

از اوج تا عروج ...

kabutarane — Wed, 29 Aug 2007 21:25:18 GMT

خيلي از ما ها درست مثل كبوتر هايي هستيم كه حتي اگه در قفس رو برامون باز كنند ، اگه آسمون آبي رو پيش رومون ببينيم ، اگه هيچ مانعي براي پرواز كردن نداشته باشيم ، باز هم دلمون اسيره و باز هم بالهامون رو به زخم اين دنياي فريبنده بستيم و انگار نه انگار كه مقصد عالي ما اونجاست . اون بالا ، نه روي اين زمين حقير و پست . انگار نه انگار كه ما رو آفريدند براي پرواز نه براي نوك زدن به زمين .

خيلي از ما ها اونقدر به محيط اطرافمون عادت كرديم و اونقدر به داشته هاي معنويمون هرچند كم و ناچيز قناعت كرديم كه يادمون رفته جاي ما خيلي بالاتر از اونيه كه فكرش رو مي كنيم . يادمون رفته كه همه ي اين نعمتها و امكانات مادي كه خداي مهربون توي اين دنيا برامون آفريده همه وسيله اي هستند براي رسيدن به هدفهاي عالي انساني . رسيدن به قرب الهي ...

افسوس كه خيلي از ما به جاي اينكه از اين وسيله ها براي پيشرفت و نزديك شدن به خدا استفاده كنيم دو دستي اونها رو چسبيديم و حاضريم همه كار بكنيم تا اونها رو براي هميشه داشته باشيم . ولي غافل از اينكه اونها براي مدت كوتاهي در اختيار ما قرار دارند و داشتن اونها فقط يك فرصت كوتاهه براي رسيدن به هدف.

اگه نتونيم از اين نعمتها و وسيله ها در جهت ارتقائ داشته هاي معنوي و الهي مون استفاده كنيم مي شيم مثل همون كبوتري كه حتي اگه بگيري و پرش بدي باز هم برميگرده توي قفسش . اون نمي دونه كبوتري كه پرواز نكنه ، كبوتري كه به زندگي توي قفس و نوك زدن به دونه هاي خشك روي زمين قناعت كنه ديگه اون كبوتري نيست كه مظهر آزاد بودن و رهاييه . ديگه هيچ فرقي با مرغ و خروس ها و حتي حيووناي ديگه نداره . با اينكه يك چيز بيشتر از بقيه داره و اون امكان پرواز كردنه . امكان رسيدنه ...

يه همچين كبوتري بالاخره توي همون قفس مي ميره . روي زمين . بي آنكه لذت پرواز كردن رو چشيده باشه . بدون اونكه معني اوج گرفتن رو فهميده باشه . بي هدف مي ميره .

بي نتيجه ...

اما كبوتري كه تمام عمرش رو توي آسمون گذرونده ، كبوتري كه معني پرواز رو خوب مي فهمه ، كبوتري كه لذت اوج گرفتن رو خوب خوب درك كرده ، اگه بميره حتي اگه توي قفس و روي زمين بميره انگار كه توي اوج مرده . توي پهناوريِ آسمون . چون روحش هم مثل آسموني كه همه ي عمر توش بال زده و اوج گرفته ، وسيع و پهناور شده .

يه همچين كبوتري با هدف مرده .... چون حداقل مي دونسته كه براي چه كاري خلق شده .

واقعا مَثَل خيلي از ما ها درست مثل همين پرنده هاست . بعضي هامون با اينكه اونقدر لطف و رحمت خدا شامل حالمون شده و خيلي فرصت ها براي رسيدن به عشق خدا و قرب الهي داريم اما باز هم دست نگه داشتيم و خيال نداريم از اون چيزي كه هستيم فراتر بريم و از فرصتهايي كه در اختيار داريم استفاده كنيم.

شايد مثل همون كبوتر كه لذت پرواز كردن و اوج گرفتن رو نمي دونست ، ما هم لذت نزديكي به خدا و حبّ الهي رو درك نكرده ايم تا بخاطر داشتنش تلاش كنيم .

اما هنوز هم فرصت هست . براي همه ي ما . فقط بايد بجنبيم. كسي چه مي دونه ، شايد اين فرصت براي خيلي از ما رو به اتمام باشه ولي تلاش كردن مساوي است با رسيدن به هدف.

پس هيچوقت دير نيست.

اگه لذت عشق خداوند رو هنوز درك نكرده ايم يادمون باشه كه لذت بزرگي رو داريم از دست مي دهيم . فقط كافيه براي يكبار هم كه شده طعم اون رو بچشيم تا براي هميشه ازش لذت ببريم.

شايد از خودتون بپرسيد كه چطوري ميشه عشق خدا رو درك كرد ، از اون لذت برد ، و به وسيله ي اون به مقصد متعالي زندگي رسيد.؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!

من فكر مي كنم بايد به وسيله ها فقط به چشم يك وسيله نگاه كرد نه يك هدف ...

بايد از فرصتهايي كه به سرعت در حال اتمام هستند به درستي و در جهت عبادت و اطاعت و بندگي خداي بزرگ استفاده كرد. در جهت رضايت و خشنودي خدا....

بايد قبل از انجام هر كاري فكر كنيم به اينكه خداي بزرگ و مهربون چقدر از انجام اون كار راضي و خشنوده. و اونوقت اگه هر كاري رو كه اون مي خواد انجام بديم و هر كاري رو كه اون دوست نداره انجام نديم ، اونوقته كه انگار از زمين فاصله مي گيريم و لحظه به لحظه از همه ي چيزهاي حقير و پست دور مي شيم .

انگار لحظه به لحظه اوج مي گيريم و از اون مرتبه اي كه هستيم بالاتر مي ريم .

اونوقته كه انگار داري پرواز مي كني به طرف كسي كه بزرگترين و مقتدرترين ومهربون ترين محبوب دنياست.

اونوقت با هر بال زدني ، با هر اوج گرفتني ، احساس زيبا و لذت بخشي در درونت تقويت ميشه كه دوست داري به خاطر اين حس زيبا هم كه شده محكم تر بال بزني و بيشتر اوج بگيري .

درست همون وقته كه مي فهمي اون حس لذت بخش كه هر لحظه تو رو بيشتر به سمت خودش جذب مي كنه ، همون عشق به خداست ...

عشق زيبا و دو طرفه اي كه هيچ جاي ديگه نمي توني نظيرش رو پيدا كني. چون تَكه. چون الهيهِ . عشقي كه تو رو به سعادت و رستگاري مي رسونه .عشق و محبتي كه تو رو به معبود و معشوق و پروردگارت نزديكتر مي كنه.

اينطوري با هر اوج گرفتني.... با هر بال زدني ... با هر كاري كه انجام ميدي ... عروج مي كني به سمت خدا .... قدم به قدم ....لحظه به لحظه.....

زیباترین تلنگر ...

kabutarane — Tue, 19 Jun 2007 09:07:18 GMT

اگه میخوای زندگی كني مجبوري بنده باشی . حالا دیگه اين تويي كه تعيين ميكني اربابِت چه كسي باشه ... اين تويي كه تعيين ميكني از كي فرمان بِبَري و براي كي و چي زندگي كني .

شايد ترجيح بِدی بنده ي نفسِت باشي . اونوقت كار خيلي خيلي راحته.

همه چيز، درست اونطوريه كه ميخواي . هر كار دلِت بخواد ميتوني انجام بِدي ، هر چي دلِت بخواد ميتوني بُخوري ، جلویِ هر كسي دوست داشته باشي ميتوني خم و راست بِشي .اونقدر زندگي خوش ميگذره كه ديگه حالِت به هم ميخوره ...

بزرگترين اشكالِش اينه كه تا بِجُنبي مي بيني به جاي اينكه رسيده باشي نوكِ قلّه اشتباهي رفتي تهِ درّه و حالا ديگه مقصد اونقدر دوره كه حتي نميتوني بِهِش فكر كني چه برِسه به اينكه بخواي دوباره هر چي راهِ اشتباهي رفتي بياي بالا و از اول شروع كني ، از صفر . . .

يهو به خودِت مياي و مي بيني با حيووناي باغ وحش فقط يه فرق داري و اونم اينه كه تو آزادِ آزاد براي خودِت مي چرخي و اون بيچاره ها توي قفس زنداني اند . . .اونقدر احساس پوچي و بي مصرفي بِهِت فشار مياره كه اگه ديوونه نَشي شانس آوُردي . . .و ديگه اوني كه بندگيشو كردي هيچ كمكي نميتونه بِهِِِت بُكنه ؛ چون خودش به تنهايي اونقدر پست و حقيره كه . . .

اما اگه بخواي بندگيِ كسي رو بكني كه تَكه ، كسي كه همه ي دنيا رو بِگردي مثلِشو پيدا نميكني ، كسي كه اونقدر مهرَبون و قدرتمند و بزرگه كه فقط بِهِت دستور نميده و هر جا لازم باشه خودش دستِت رو ميگيره . . . ؛ اونوقت اوضاع خيلي فرق ميكنه . . . اونوقت هر چي ميگذره ديدِت نسبت به چيزايي كه پشت سر گذاشتي وسيع تر ميشه . . . هر چي ميگذره به قلّه نزديكتر ميشي . . .

اونوقت حتّي اگه خسته هم بِشي ، ميدوني يِه كسي هست كه دستت رو بگيره و كمكِت كنه . اونوقت قلبِت مطمئنه كه داري راه رو درست ميري . مطمئني كه سر از ته درّه در نمياري . . .

ميتوني به انسان بودنِ خودِت افتخار كني . ميتوني به خودِت بِبالي كه با حيوون بودن فرسنگها فاصله داري و ميدوني چون داري بندگيِ اون رو ميكني حتّي اگه خطايي ازَت سر بِزَنه به تهِ درّه سقوط نميكني چون هميشه يه دستي مراقبته ...

بالاخره هر چي باشه راه سختيه اما مهم اينه كه يه پشتيبان داشته باشي . مهم اينه كه به اندازه ي كافي توشه با خودِت بِبَري و به جاش تجربه و افتخار بدست بياري . مهم اينه كه بِدوني براي زندگيت يه هدف داري . مهم اينه كه احساس پوچي نكني و با آرامش و افتخار زندگي كني . . .

بزرگترين چيزي كه بايد بِهِش توجّه داشته باشي اينه كه توي اين راه نبايد ذرّه ای ترديد به خودِت راه بِدي چون نتيجه ای جز درجا زدن و سكون نداره و نكته ي بزرگتر اينكه بايد تكليفِ خودِت رو با خودِت مشخص كني ... اگه تصميم داري بندگيِ خدا رو بكني بايد رويِ نفسِت و در واقع رويِ خودِت پا بذاري. . .بايد ((منِ)) وجودِت رو كنار بذاري.

بايد بُعدِ حيوانيِ درونِت رو براي هميشه فراموش كني تا به بُعدِ متعاليِ اون برسي...

بايد هر كاري ميكني در جهتِ اطاعت باشه ، در جهتِ عبادت و بندگي...

عبادت تنها به معنيِ نماز خوندن و روزه گرفتن نيست ؛ عبادت يعني بندگي كردن . . . بندگي كردن هم يعني هر چي ارباب و سرورِت گفت، بگي چشم و بهِش عمل كني و توش چون و چرا نياري ، و سعي نكني اونطور كه خودِت دوست داري تغييرِش بِدي...

(( بنده ای كه اطاعتِ آقا و مولاش رو نكنه و هر كار خودِش ميخواد انجام بده كه بنده نيست . . . ! ))

نماز و ساير عبادات جزئي از زندگي اند چون جزئي از بندگي هستند .

اگه خدا نماز خوندن رو براي ما ها واجب كرده شايد يه دليلِش اين باشه كه با مداومت به انجامِش به خودِمون ثابت كنيم كه كدوم طرفي هستيم . به خودِمون اثبات كنيم كه داريم بندگي ِخدا رو ميكنيم .

يا شايد دليلِ ديگش اين باشه كه يادِمون نره اربابمون كيه . . . !

يادِمون نره بايد از كي اطاعت كنيم . . . !

براي اينكه غفلت گريبانمون رو نگيره احتياج به يه تلنگر داريم و چه تلنگري زيباتر و كاملتر از نماز . . . !

چه تلنگري قشنگتر از صحبت كردن با خودِ ارباب ، با خود معبود و معشوق .تا حالا كدوم ارباب رو ديدي كه اينقدر مهربانانه و با احترام با بنده اش رفتار كنه . . . ! اونقدر مهربون كه به بنده اش لقب جانشينِ خودِش رو بِدِه . . . پس بندگيِ چنين ارباب و مولايي رو دست كم نگير و كوشش كن اون رو از خودِت راضي نگه داري . . . اونوقت اونقدر هواتو داره كه نميتوني فكرِش رو بُكني . . . پس :

نماز رو كه تجلّيِ بندگيتهِ فراموش نكُن . . . !

(( فاصله ي بين كفر و ايمان ترك نماز است . . . ))

پيامبر اكرم (ص)

دوباره پرواز...

kabutarane — Fri, 20 Apr 2007 09:42:18 GMT

مي خواهم دوباره از نو شروع كنم . يك آغاز دوباره براي زيباترين و روحاني ترين زندگي ...

نمي دانم چطور شد كه خود را در ميان انبوهي از زيبايي ها و معنوي ترين لحظات ديدم .

آنقدر احساس نزديكي مي كردم كه گاهي همه ي سختي ها و مشكلات زندگي را از ياد مي بردم . . . نه اينكه هيچ مشكلي را احساس نمي كردم . . . نه .

بلكه آنقدر حضور تو در لحظه لحظه ي زندگي ام جاري بود كه حاضر بودم همه ي مشكلات بر سرم آوار شود تا تو بيشتر از هميشه نگاه پر از لطف و رحمتت را شامل حالم كني و بيشتر از هميشه مرا دوست بداري . . . !

آه . . . چه لحظات زيبايي بود وقتي شيريني ِ لبخند تو را با تمام وجود حس مي كردم و به خودم مي باليدم كه بنده ي توام . . . !

به خودم مي باليدم كه يك ذره ي ناچيز در درياي بي كرانه ي آفرينش تو هستم . به كوچكي ام افتخار مي كردم . دلم مي خواست عشق تو را با تمام وجود فرياد بزنم و به آن افتخار كنم . چه عشق و محبتي بالاتر از عشق به تو . . . ؟!!!

حتي يادآوري آن لحظات ، عطر حضور تو را در ذهنم تداعي مي كند . آن روزها آزاد بودم . يك آزادي بي حد و حصر . . . و توصيف نشدني .

آن روزها حتي اشكهايم در حصار محكم غرور و قساوت زنداني نبود . . . من بودم و تو ، با همه ي بزرگي و مهرباني ات .

درست مثل يك كبوتر آزاد و رها ، در آسمان آبي و بي انتها ي لطف و رحمتت پرواز مي كردم و مرا آرام و قرار نبود . و خوب مي دانستم كه لحظه اي غفلت مي تواند مرا از آنهمه زيبايي و شكوه محروم كند و از بالا ترين نقطه ها به پايين ترين پستي ها بكشاند .

امّا نمي دانم چه شد . . . نمي دانم غفلت كدامين لحظه مرا از آنهمه شكوه و آزادي محروم كرد . نمي دانم سنگيني كدام گناه مرا دوباره زمين گير كرد .

و حالا من يك كبوتر خسته ام كه در اسارت اين قفس تنگ و تاريك ، آواز مبهم دلتنگي سر داده است .

شايد قبل تر كه طعم آزاد بودن را نمي دانستم ، زندگي در چنين قفسي برايم آسان بود . از زيبايي و شكوه آنچه را مي فهميدم كه ديده بودم . امّا حالا پهناوريِ آن آسمان بي انتها ، تاب نفس كشيدن در اين قفس تنگ و تاريك را از من گرفته است .

حالا دلم مي خواهد يكبار ديگر از نو شروع كنم . مي خواهم تمرين كنم . براي پرواز و دور شدن از همه ي چيزهاي زميني و پست .

مي خواهم يكبار ديگر آزاد باشم . مي خواهم آنقدر به تو و مهرباني هايت نزديك شوم كه ديگر هيچ گناهي بر دوشم سنگيني نكند . مي خواهم همان بنده اي باشم كه تو مي پسندي . . . !

دلم مي خواهد شيريني لبخند تو را يكبار ديگر با تمام وجود حس كنم و يكبار ديگر به خاطر بندگي تو به خود ببالم . . .

دلم مي خواهد دوباره پرواز كنم . . . ‌‌!!!

(( خدايا خودت كمكم كن . . . ))

امتحان خدا ...

kabutarane — Fri, 09 Feb 2007 08:09:18 GMT

هميشه ترسم از اين بوده كه نكنه شب امتحان خدا وقت كم بيارم . نكنه شبِ امتحاني بشم !!!

از اين مي ترسم كه نكنه روز امتحان ، اضطراب نادانسته ها و ترس سياه ناتواني هام من رو با خودش ببره . . . !

از اين مي ترسم كه توي امتحان خدا رفوزه بشم. . . !!!

براي همين هر روز درس هاي امتحان خدا رو تمرين مي كنم تا اگه به مشكلي برخوردم ، سر سجاده ي نياز با خودش درميان بذارم و بيشتر از قبل خودم رو آماده كنم .

هر روز درس هاي اين امتحان بزرگ رو مرور مي كنم تا ديگه شب امتحاني نشم ؛تا ديگه وقت كم نيارم.

تا ديگه توي امتحان خدا رفوزه نشم . . . !!!

کوتاه ولی پرمعنا ...

kabutarane — Thu, 08 Feb 2007 15:06:18 GMT

(( مردم براي اصلاح دنیا چیزی از دین را ترك نمي گویند جز آنکه خدا آنان را به چیزی زيانبارتر دچار خواهد ساخت . ))

نهج البلاغه/حکمت 106

خداوندا ...

kabutarane — Fri, 29 Dec 2006 22:13:18 GMT

عرفه روز تجدید بندگی . . .

kabutarane — Fri, 29 Dec 2006 21:51:18 GMT

كافي است نفس به روح نيايشگر خود بدهي . همه چيز رو به ترقي و صعود است و دستها آماده ي بالا بردن نيايش اند.
عرفه روز نيايش است . و دعاي عرفه شايد مَحكي است بر اينكه بدانيم چند عرفه از حسين دوريم .
بايد جرعه اي عطش خواست تا ما را در كلمه كلمه ي اين دعا آبشاري كند.
بايد توبه نامه ي خويش را به شعله هاي اين نيايش سنجاق كرد .
بايد طلوعي از حقيقت خدا را در غروب اين روح عقب مانده دواند.
مستانگي روح را بايد در عرفات بندگي رها كرد.
عرفه روز شناخت است .بايد معرفتي بدست آورد.بايد خود را بهتر شناخت.
بايد فكر كرد، به همه ي آنچه كه ما را به خدا وصل ميكند.
به همه ي آنچه كه ما را از او دور كرده است.
عرفه يك روز نيست، يك بهار است براي دلهاي زمستاني و پ‍‍‍‍ژمرده ي ما.
عرفه يك فرصت است براي جستجو كردن خود و يافتن گمشده ي درون .
يك فرصت براي توبه از نافرماني ها.

عرفه ، عرفه است؛ روز تجديد بندگي.