در بخش پاياني حديث معراج چنين آمده است :
« اي احمد ؛ چنان نيست كه هر كسي گفت خدا را دوست مي دارم دوستدار من است ! مگر اينكه به اندكي غذا اكتفا كند و به مختصر لباسي قناعت جويد و خوابش به سجده باشد و قيام نماز را طول دهد و به سكوت روي آورد .
دوستدار من كسي است كه بر من توكل كند و زياد بگريد و كم بخندد و با هواي خود مخالفت كند ، مسجد را چون خانه ي من برگزيند و علم را همراه خود و زهد را همنشين و علما را محبوب و فقرا را رفيق خود قرار دهد .
دوستدار من كسي است كه رضاي مرا طلب كند و از گنه كاران دوري گزيند. دوستدار من همواره به ذكر من مشغول است و فراوان تسبيح مي گويد و به عهد خود صادق است و به وعده ي خود وفا مي كند.
دوستدار من قلبش پاك و در نماز برافروخته است . در به جا آوردن واجبات سخت كوشاست و به ثوابهايي كه در نزد من است چشم دوخته است و از عذاب من ترسان و همواره همنشين و همراه دوستان من است...»
« اي احمد؛ اگر بنده اي به اندازه ي اهل آسمان و زمين نماز بخواند و روزه بگيرد و همانند فرشتگان از خوردن غذا دوري گزيند و لباس برهنگان را بپوشد ، ولي در قلب او ذره اي از حب دنيا يا ريا و سمعه و يا رياست و زينت دنيوي باشد، او را به جوار خويش راه نمي دهم و محبت خود را از دلش بيرون مي كنم .
اي محمد بر تو باد سلام ، محبت و رحمت من. و ستايش خداي جهانيان را سزاست.»
ارشادالقلوب / جلد اول
بحارالانوار/جلد 77 ص 21
حديث معراج از جمله احاديث قدسي است كه در آن پيامبر اكرم (ص) پرسشهايي را به پيشگاه ذات احديت طرح كرده و خداوند نيز به او پاسخ داده است.
