خيلي از ما ها درست مثل كبوتر هايي هستيم كه حتي اگه در قفس رو برامون باز كنند ، اگه آسمون آبي رو پيش رومون ببينيم ، اگه هيچ مانعي براي پرواز كردن نداشته باشيم ، باز هم دلمون اسيره و باز هم بالهامون رو به زخم اين دنياي فريبنده بستيم و انگار نه انگار كه مقصد عالي ما اونجاست . اون بالا ، نه روي اين زمين حقير و پست . انگار نه انگار كه ما رو آفريدند براي پرواز نه براي نوك زدن به زمين .
خيلي از ما ها اونقدر به محيط اطرافمون عادت كرديم و اونقدر به داشته هاي معنويمون هرچند كم و ناچيز قناعت كرديم كه يادمون رفته جاي ما خيلي بالاتر از اونيه كه فكرش رو مي كنيم . يادمون رفته كه همه ي اين نعمتها و امكانات مادي كه خداي مهربون توي اين دنيا برامون آفريده همه وسيله اي هستند براي رسيدن به هدفهاي عالي انساني . رسيدن به قرب الهي ...
افسوس كه خيلي از ما به جاي اينكه از اين وسيله ها براي پيشرفت و نزديك شدن به خدا استفاده كنيم دو دستي اونها رو چسبيديم و حاضريم همه كار بكنيم تا اونها رو براي هميشه داشته باشيم . ولي غافل از اينكه اونها براي مدت كوتاهي در اختيار ما قرار دارند و داشتن اونها فقط يك فرصت كوتاهه براي رسيدن به هدف.
اگه نتونيم از اين نعمتها و وسيله ها در جهت ارتقائ داشته هاي معنوي و الهي مون استفاده كنيم مي شيم مثل همون كبوتري كه حتي اگه بگيري و پرش بدي باز هم برميگرده توي قفسش . اون نمي دونه كبوتري كه پرواز نكنه ، كبوتري كه به زندگي توي قفس و نوك زدن به دونه هاي خشك روي زمين قناعت كنه ديگه اون كبوتري نيست كه مظهر آزاد بودن و رهاييه . ديگه هيچ فرقي با مرغ و خروس ها و حتي حيووناي ديگه نداره . با اينكه يك چيز بيشتر از بقيه داره و اون امكان پرواز كردنه . امكان رسيدنه ...
يه همچين كبوتري بالاخره توي همون قفس مي ميره . روي زمين . بي آنكه لذت پرواز كردن رو چشيده باشه . بدون اونكه معني اوج گرفتن رو فهميده باشه . بي هدف مي ميره .
بي نتيجه ...
اما كبوتري كه تمام عمرش رو توي آسمون گذرونده ، كبوتري كه معني پرواز رو خوب مي فهمه ، كبوتري كه لذت اوج گرفتن رو خوب خوب درك كرده ، اگه بميره حتي اگه توي قفس و روي زمين بميره انگار كه توي اوج مرده . توي پهناوريِ آسمون . چون روحش هم مثل آسموني كه همه ي عمر توش بال زده و اوج گرفته ، وسيع و پهناور شده .
يه همچين كبوتري با هدف مرده .... چون حداقل مي دونسته كه براي چه كاري خلق شده .
واقعا مَثَل خيلي از ما ها درست مثل همين پرنده هاست . بعضي هامون با اينكه اونقدر لطف و رحمت خدا شامل حالمون شده و خيلي فرصت ها براي رسيدن به عشق خدا و قرب الهي داريم اما باز هم دست نگه داشتيم و خيال نداريم از اون چيزي كه هستيم فراتر بريم و از فرصتهايي كه در اختيار داريم استفاده كنيم.
شايد مثل همون كبوتر كه لذت پرواز كردن و اوج گرفتن رو نمي دونست ، ما هم لذت نزديكي به خدا و حبّ الهي رو درك نكرده ايم تا بخاطر داشتنش تلاش كنيم .
اما هنوز هم فرصت هست . براي همه ي ما . فقط بايد بجنبيم. كسي چه مي دونه ، شايد اين فرصت براي خيلي از ما رو به اتمام باشه ولي تلاش كردن مساوي است با رسيدن به هدف.
پس هيچوقت دير نيست.
اگه لذت عشق خداوند رو هنوز درك نكرده ايم يادمون باشه كه لذت بزرگي رو داريم از دست مي دهيم . فقط كافيه براي يكبار هم كه شده طعم اون رو بچشيم تا براي هميشه ازش لذت ببريم.
شايد از خودتون بپرسيد كه چطوري ميشه عشق خدا رو درك كرد ، از اون لذت برد ، و به وسيله ي اون به مقصد متعالي زندگي رسيد.؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!
من فكر مي كنم بايد به وسيله ها فقط به چشم يك وسيله نگاه كرد نه يك هدف ...
بايد از فرصتهايي كه به سرعت در حال اتمام هستند به درستي و در جهت عبادت و اطاعت و بندگي خداي بزرگ استفاده كرد. در جهت رضايت و خشنودي خدا....
بايد قبل از انجام هر كاري فكر كنيم به اينكه خداي بزرگ و مهربون چقدر از انجام اون كار راضي و خشنوده. و اونوقت اگه هر كاري رو كه اون مي خواد انجام بديم و هر كاري رو كه اون دوست نداره انجام نديم ، اونوقته كه انگار از زمين فاصله مي گيريم و لحظه به لحظه از همه ي چيزهاي حقير و پست دور مي شيم .
انگار لحظه به لحظه اوج مي گيريم و از اون مرتبه اي كه هستيم بالاتر مي ريم .
اونوقته كه انگار داري پرواز مي كني به طرف كسي كه بزرگترين و مقتدرترين ومهربون ترين محبوب دنياست.
اونوقت با هر بال زدني ، با هر اوج گرفتني ، احساس زيبا و لذت بخشي در درونت تقويت ميشه كه دوست داري به خاطر اين حس زيبا هم كه شده محكم تر بال بزني و بيشتر اوج بگيري .
درست همون وقته كه مي فهمي اون حس لذت بخش كه هر لحظه تو رو بيشتر به سمت خودش جذب مي كنه ، همون عشق به خداست ...
عشق زيبا و دو طرفه اي كه هيچ جاي ديگه نمي توني نظيرش رو پيدا كني. چون تَكه. چون الهيهِ . عشقي كه تو رو به سعادت و رستگاري مي رسونه .عشق و محبتي كه تو رو به معبود و معشوق و پروردگارت نزديكتر مي كنه.
اينطوري با هر اوج گرفتني.... با هر بال زدني ... با هر كاري كه انجام ميدي ... عروج مي كني به سمت خدا .... قدم به قدم ....لحظه به لحظه.....
