كافي است نفس به روح نيايشگر خود بدهي . همه چيز رو به ترقي و صعود است و دستها آماده ي بالا بردن نيايش اند.
عرفه روز نيايش است . و دعاي عرفه شايد مَحكي است بر اينكه بدانيم چند عرفه از حسين دوريم .
بايد جرعه اي عطش خواست تا ما را در كلمه كلمه ي اين دعا آبشاري كند.
بايد توبه نامه ي خويش را به شعله هاي اين نيايش سنجاق كرد .
بايد طلوعي از حقيقت خدا را در غروب اين روح عقب مانده دواند.
مستانگي روح را بايد در عرفات بندگي رها كرد.
عرفه روز شناخت است .بايد معرفتي بدست آورد.بايد خود را بهتر شناخت.
بايد فكر كرد، به همه ي آنچه كه ما را به خدا وصل ميكند.
به همه ي آنچه كه ما را از او دور كرده است.
عرفه يك روز نيست، يك بهار است براي دلهاي زمستاني و پژمرده ي ما.
عرفه يك فرصت است براي جستجو كردن خود و يافتن گمشده ي درون .
يك فرصت براي توبه از نافرماني ها.
عرفه ، عرفه است؛ روز تجديد بندگي.
